Malarstwo - Teresa Kopańska
  Malarstwo Teresy Kopańskiej
forum malarskie
Forum malarskie
19 Września 2021 - 08:29:40 *
Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj.

Zaloguj się podając nazwę użytkownika, hasło i długość sesji
Aktualności:
 
   Strona główna   Pomoc Zaloguj się Rejestracja  
Strony: [1]   Do dołu
  Drukuj  
Autor Wątek: O technice malowania akwarelą  (Przeczytany 625 razy) Średnia ocena: 0
0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.
teresa
Admin
*

Aktywność:
0%

Płeć: Kobieta
Wiadomości: 3 648


WWW Nagrody
« : 19 Marca 2021 - 16:49:44 »

Ciekawostki z historii akwareli

W najprostszym rozumieniu akwarela to technika malarska, wykorzystująca farby rozpuszczalne w wodzie. Metoda takiego malowania znana była już w starożytnym Egipcie, nie stronili od niej także artyści bizantyjscy.

Na Dalekim Wschodzie techniką tą zdobiono wachlarze i parawany. W średniowieczu akwarelę zaczęto stosować do ilustracji ksiąg, zaś w renesansie wykonywano nią „podmalówkę", czyli wstępny zarys obrazu, na który następnie nanoszono temperę. Z kolei w epoce odrodzenia i baroku technikę akwarelową wykorzystywano do przygotowania szkiców większych prac olejnych.

 Pomimo tak długiego rodowodu, akwarelę przez całe stulecia uważano jedynie za metodę pomocniczą dla malarstwa olejnego. W charakterze samodzielnej techniki malarskiej doceniono ją dopiero w XVII wieku. Początkowo moda na „wodne obrazy" rozkwitła w Anglii, skąd wkrótce przeniosła się do Europy Zachodniej. Największymi propagatorkami akwareli okazały się wówczas młode panienki z dobrych domów, dla których malowanie obrazków stało się sympatycznym hobby, nie wymagającym znacznych nakładów finansowych ani wybitnego talentu. Dzięki kolorowym plamom i rozmytym konturom nawet niezbyt udane prace mogły uchodzić za "miłe dla oka". Począwszy od XIX wieku popularność akwareli stałe rosła. W końcu technikę tę docenili także prawdziwi artyści, co zaowocowało wieloma wspaniałymi dziełami.

 W starożytności akwarelą malowano miniatury na kości słoniowej i pergaminie, później w charakterze podłoża stosowano specjalny porowaty papier, a w Chinach jedwab. Preferowano – i tradycja ta pozostała do dzisiaj – pędzle z naturalnego włosia, głównie sobola. Obecnie najlepszy papier akwarelowy produkuje się z lnu i bawełny, zaś za idealny uchodzi taki, w skład którego wchodzą jedynie włókna lniane.

 Na przestrzeni wieków wypracowano dwa podstawowe sposoby malowania akwarelowego:
1. na mokro – papier zwilża się wodą, a następnie nakłada farby, które wzajemnie się przenikają, dając efekt miękkości konturu;
2. na sucho – nakłada się warstwę farby i czeka aż wyschnie, po czym kładziona jest kolejna warstwa. Z reguły nie przekracza się liczby trzech warstw, gdyż często moczony papier ulega zbytniemu odkształceniu.

 W ujęciu ogólnym akwarela jest techniką laserunkową, gdzie kolejne warstwy są transparentne (przezroczyste), przy czym nie używa się białej farby. Tradycyjnie barwa ta uzyskiwana jest poprzez zostawianie plam nie zamalowanego podłoża. Dokładniejsze malowanie detali umożliwia mała ilość wody na pędzlu.
Obecnie akwarela stanowi ulubioną technikę pejzażystów oraz portrecistów, chętnie stosowana jest także przez ilustratorów. Często też występuje jako element technik mieszanych z tuszem, pastelem, temperą itp.

 Źródło  i tekst http://www.srebrni.pl/
kumak
Bywalec
*
Aktywność:
0%

Płeć: Mężczyzna
Wiadomości: 53


Nagrody
« Odpowiedz #1 : 19 Marca 2021 - 17:18:31 »


Jeszcze coś wtrącę o tej trudnej technice malowania, a to raczej o najsłynniejszych artystach w tej technice.

Akwarela oraz najsłynniejsi polscy akwareliści


 Nazwa akwarela pochodzi z języka włoskiego: acquarello, czyli farby „wodne". Oznacza zarówno technikę malarską, jak i same obrazy malowane tą metodą. Jest to najmniej brudząca i najszybciej schnąca technika malarska. Polega na malowaniu rozcieńczonymi w wodzie kolorowymi pigmentami Przy stosowaniu tej techniki bardzo istotny jest rodzaj używanego papieru, ponieważ pigment nie pokrywa powierzchni całkowicie, lecz pozostawia widoczną fakturę oraz barwę podkładu. Z tego właśnie względu akwarela najlepiej wygląda na porowatym, szybko wchłaniającym wodę papierze (w Chinach oraz Japonii używano również jedwabiu).
W tradycyjnej palecie akwarelowej dominują barwy pastelowe i nie ma koloru białego. Uzyskuje się go poprzez pozostawienie na kartce niezamalowanych miejsc. Przed malowaniem farby miesza się na paletce (najlepiej plastikowej), ponieważ nakładanie pigmentu bezpośrednio na papier daje sztuczny efekt. Najpierw więc odpowiedni kolor tworzy się na paletce, a dopiero potem nanosi na papierowe podłoże.
Akwarele to technika malowania „plamami", bez wyraźnych konturów. W związku z tym najlepiej sprawdza się w tematyce nie wymagającej dopracowanych detali (np. pejzaże, kwiaty, bardzo uproszczone portrety itp.). Zwykle stosuje się malowanie stopniowe: od najjaśniejszych fragmentów do coraz ciemniejszych.
Zdecydowaną zaletą akwareli jest stosunkowo niska cena materiałów, jednak ten sposób malowania nie należy do łatwych ze względu na brak możliwości naniesienia poprawek. Mocno rozcieńczona farba nie posiada właściwości kryjących (nie można zatem „zamalować" wcześniej położonej warstwy). Nie ma możliwości retuszu ani usunięcia źle namalowanego fragmentu, a próby rozjaśnienia go samą wodą powodują coraz większą „plamę". Również nakładanie jasnych kolorów na ciemniejsze nie rozjaśnia ich, lecz jedynie zmienia odcień. Wyraźniejszą zmianę uzyskuje się poprzez nałożenie ciemniejszej barwy na jaśniejszą, jednak akwarela i tak pozostaje transparentna, czyli przezroczysta. Oprócz tego prace akwarelowe są niezbyt odporne na światło i z czasem mogą wypłowieć.

Najsłynniejsi polscy akwareliści

 Juliusz Kossak (1824-1899) – twórca wielkoformatowych akwarel o tematyce historycznej, przyrodniczej i folklorystycznej. Uważany jest za mistrza techniki akwarelowej, pioniera polskiego malarstwa batalistycznego oraz klasyka malarstwa „literackiego". Do ulubionych przez artystę tematów sztuki należały sceny z rycerskiej przeszłości Polaków, a także konie.

 Julian Fałat (1853-1929) – akwarelista znany przede wszystkim z tematyki myśliwskiej oraz pejzaży zimowych. Z upodobaniem malował dzikie leśne zwierzęta (sarny, jelenie, łosie). Sięgał również po motywy architektury krakowskiej (głównie widoczne przez okno jego pracowni), a po przeprowadzce do Zakopanego zainteresował się krajobrazami górskimi.

 Leon Wyczółkowski (1852-1936) – tworzył nie tylko akwarele, malował również techniką olejną. Próbował sił w wielu dziedzinach sztuki plastycznej (tusz, kreda, rzeźba, litografia itp.). W swych nastrojowych pejzażach chętnie wykorzystywał impresjonistyczną grę światła. Preferował różnorodną tematykę: krajobraz, kwiaty, drzewa, zabytki, martwa natura, portrety.

 Rafał Malczewski (1892-1965) – poza malowaniem obrazów zajmował się także pisarstwem oraz wspinaczką górską. Jako syn Jacka Malczewskiego malarstwo miał „we krwi". Tworzył głównie akwarele pejzażowe, chętnie sięgał do tematyki nastrojowych stacyjek kolejowych, błotnistych dróg, małych miasteczek itp. Operował oszczędną kolorystyką, często upraszczając kształty malowanych obiektów.

 Jan Stanisławski (1860-1907) – jeden z głównych przedstawicieli polskiego modernizmu. Akwarele malował przede wszystkim „dla odpoczynku" po obrazach olejnych. Interesowała go natura: rośliny, pogoda, niebo. Rzadko pojawiał się motyw zwierząt czy ludzi. Jego sztuka to próba uchwycenia zmian światła, gry koloru oraz zbudowania nastroju.

 Marian Ruzamski (1889-1945) – pozostawił po sobie wiele prac o różnorodnej tematyce: pejzaż, architektura, portrety, martwa natura, kwiaty. Twórca oryginalnego „mglistego" stylu akwarelowego, uzyskanego dzięki zastosowaniu techniki malowania na wilgotnym podłożu. Doskonale łączył precyzyjny rysunek z delikatną formą kształtu i pastelowymi barwami.

Tekst P. RENATA KUROCZYCKA
Źródło - Sztuka

 
Strony: [1]   Do góry
  Drukuj  
 
Skocz do:  

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines
Google - ostatnia wizyta Wczoraj o 03:09:37